As helmintiases son enfermidades parasitarias cun cadro clínico polimórfico. Segundo as estatísticas, preto de cada cuarta persoa no mundo é portadora de parasitos helmintos.
Tipos de parasitos
As helmintiases ocorren en todas partes, dende as latitudes árticas ata o ecuador. A súa prevalencia está influenciada por factores climáticos, socioeconómicos, culturais e outros, entre outros.
Todos os helmintos divídense en tres grandes grupos: cestodos - tenias, nematodos - vermes redondos, trematodos - sanguijuelas. No noso país rexístranse cada ano máis de cen helmintiases diferentes causadas por certos tipos de parasitos. A gran maioría deles (aproximadamente o 98 por cento) son enterobiase, ascaríase, opistorquiase e difilobotriasis, cuxos axentes causantes son oxiuros, nescaridos, opistorquiase e tenias, respectivamente. O hábitat habitual dos helmintos é o intestino humano. Non obstante, tamén poden parasitar os pulmóns, os riles, o fígado, o tecido muscular, o corazón, o cerebro e os órganos visuais.
Tanto os nenos como os adultos son susceptibles a infección por parasitos, pero a helmintiase é máis común nos nenos. De feito, de cada cen persoas que enferman, entre 80 e 85 son nenos. Isto débese, entre outras cousas, á falta de habilidades de hixiene dos nenos e ao seu sistema inmunitario anatómicamente inmaduro.
Na maioría das veces, os nenos sofren de ascaríase e enterobiase. Os pescadores e os amantes dos peixes de río corren o risco de desenvolver difilobotríase e os cazadores corren o risco de desenvolver triquinosis.
Parasitos: posibles signos
Hai dúas fases da helmintiase: aguda e crónica. Nos casos graves da enfermidade, a fase aguda pode durar ata dous meses ou máis. Na fase aguda, dúas a catro semanas despois da invasión, pódense observar signos clínicos da enfermidade, por exemplo:
- Febre (temperatura de valores subfebriles a febriles).
- Erupcións cutáneas (con manchas, urticarias). Urticaria recorrente que non se pode controlar con medicamentos hormonais e desensibilizantes. Isto débese, entre outras cousas, ao feito de que o parasito libera os seus produtos metabólicos (toxinas) no corpo.
- inchazo da cara.
- Inflamación da conxuntiva do ollo.
- Diarrea ou estreñimiento.
- Síntomas dispépticos (flatulencia, etc.).
- Amigdalite.
- Polilinfadenopatías.
- Bronquite, infiltración nos pulmóns.
- Miocardite.
- Hepatite.
- Meningoencefalite.
Os signos anteriores non son síntomas patognomónicos dunha helmintiasis específica.
Os signos máis típicos dunha infección parasitaria obsérvanse no sangue periférico. Na fase aguda da enfermidade hai hipereosinofilia, que se caracteriza por un aumento do nivel de eosinófilos no sangue. Na maioría das veces o seu número é de vinte a trinta por cento. Nalgúns casos, o número de células pode alcanzar o oitenta a noventa por cento. A eosinofilia alta adoita asociarse coa leucocitose.
Complicacións das infeccións parasitarias
Por suposto, as complicacións da helmintiase dependen de onde se atopen os parasitos no corpo e da gravidade da infestación de helmintos. As complicacións máis comúns inclúen:
- Obstrución intestinal.
- Apendicite aguda.
- Peritonite por perforación da parede intestinal.
- Hepatite.
- Aspiración de parasitos aos pulmóns.
Métodos para diagnosticar parasitos no corpo
O diagnóstico da helmintiase é bastante sinxelo. Os tipos máis comúns de parasitos son identificados mediante un exame de feces. Segundo as recomendacións internacionais, o exame de parasitos intestinais realízase tres veces.
O exame das feces para detectar ovos de vermes (HE) e quistes de protozoos permite detectar case todos os tipos de parasitos (intestinais). Unha excepción é a enterobiase, que é causada por oxiuros (este parasito, a diferenza doutros, pon ovos na pel preto do ano, e non no lume intestinal). Neste caso, lévase a cabo un chamado raspado de enterobiase (impresión con cinta adhesiva) desde os pregamentos perianais.
A coproscopia axuda a determinar o número de ovos nas feces e así avaliar a intensidade da infestación de helmintos. Ademais, pódese realizar unha análise de bilis e esputo.
Cando se diagnostican helmintiases extraintestinais e tisulares, a situación aquí é máis complicada. Neste caso, para identificar parasitos no corpo, pódese utilizar un inmunoensaio enzimático (ELISA), unha análise de sangue para microfilarias e, se se sospeita de triquinosis, unha biopsia muscular.
Outros métodos de diagnóstico inclúen ultrasóns (EUA), raios X, fibrogastroduodenoscopia (FGDS), tomografía computarizada (TC), resonancia magnética (MRI).
Para diagnosticar un helminto en particular, hai sistemas especiais de proba cuxa especificidade e sensibilidade son máis do noventa por cento. Aínda que hai tanto falsos positivos como falsos negativos. En casos dubidosos, o paciente é sometido a unha nova análise para avaliar a dinámica da manifestación.
Moitas veces, un dos dous métodos mencionados anteriormente é suficiente para facer un diagnóstico: unha proba de feces ou unha proba de sangue para detectar anticorpos.
Os outros métodos de diagnóstico son menos informativos e pódense utilizar ademais. Para identificar os vermes intestinais (por exemplo, Ascaris e Giardia), é incorrecto prescribir unha proba de anticorpos ou a chamada reacción en cadea da polimerase (PCR).
O inmunoensaio enzimático pode detectar toxocariose, fascioliase, opistorquiase e equinococosis. Un diagnóstico similar de todos os outros parasitos produce resultados pouco fiables. En casos controvertidos, utilízanse métodos de investigación secundarios: unha análise de sangue se se sospeita ascaríase ou xiardíase. Os erros nos diagnósticos adoitan estar asociados a unha elección incorrecta do método ou a interpretación incorrecta dos resultados da análise, o que adoita ocorrer na práctica.
Un método francamente charlatán para identificar os vermes é o diagnóstico de bioresonancia. Como regra xeral, usando este método de investigación, case todas as persoas descobren non só parasitos no corpo, senón tamén moitos outros problemas de saúde.